خزانه

گفته می شود که با تشکیل پارلمان افغانستان پروسه بن به پایان می رسد. منظور از "پایان" هر چه می خواهد باشد، یک مساله روشن است و ان این که در نحوه کنترل کشور به وسیله نیرو های خارجی تغییری پدید نخواهد امد و افغانستان همچنان در اشغال باقی خواهد ماند. گذشته از حرکت های عمدتا نمادینی مانند جرگه ها و انتخابات، امروز وضعیت افغانستان بد تر از روز های اول است. حد اقل در روز های اول این امید در بین مردم وجود داشت که کشور به سوی ارامش، پیشرفت و صلح خواهد رفت اما اکنون نه تنها طالبان از بین نرفته است که در میان نیروهای متحد داخلی امریکا نیز شکاف های عمیقی بروز کرده و درحال بزرگ شدن هستند.

شاید مهمترین مساله که در حال پیش امدن است وضعیت حامد کرزی باشد. کرزی که، به گفته سفیر امریکا در دو شنبه، از طریق ارائه اطلاعات به محافل امریکایی در پاکستان در زمان جنگ با روسها خود را به امریکا نزدیک کرده بود، در بن پاداش خود را دریافت کرد و به عنوان رییس دولت و بعد رییس جمهور افغانستان به قدرت رسانده شد. امریکاییان فکر می کردند که طالبان به سرعت از بین می روند و کرزی به عنوان بدیل می تواند پشتونهای مخالف امریکا را جذب نماید. انچه که تا کنون اتفاق افتاده است این است که نیروهای اشغالگر افغانستان به ناتوانی خویش در سرکوبی طالبان و القاعده اعتراف کنند و استراتژی خود را جلوگیری از قدرتیابی مجدد طالبان اعلام کنند. ایا طالبان در حال دستیابی به قدرت است؟ به نظر می رسد که تغییر استراتژی امریکا علیه طالبان، بیانگر تغییر در سیاست امریکا در قبال دولت موجود است.

کرزی با به قدرت رسیدن کوشید به سرعت با رقبای موسوم به مجاهدین خود تسویه حساب نماید. او و گروه افغان ملت نیروهای زنده، سرشوختر و جسور تر اقوام غیر پشتون را خلع قدرت نمودند و عناصر سر به زیر و مطیع را برگزیدند. کرزی و افغان ملتی ها که نزدیکترین گروه به نیرو های اشغالگر بودند، شعار های بزرگی را مطرح کردند. اما در عمل چیزی جز دولت تحت الحمایه نبود. این دولت، مانند هر دولت دست پرورده خارجی باید در قبال سیاست خارجی و تصمیم های کلان تابع نیروی های خارجی عمل می کرد و تنها در قبال رقبای داخلی از ازادی رفتار برخوردارمی بود. کابینه کرزی که در بهترین حالتش می تواند به عنوان یک انجوی سود طلب نامیده شود، با در پیش گرفتن سیاست تبعیضی توزیعی علیه اقوام غیر پشتون که با حمایت خلیلزاد انجام می شد، امکانات به دست امده ر ا به مناطق پشتون نشین اختصاص داد اما در برابرنتوانست رضایت پشتونها را به دست اورد. به علاوه او اقوام دیگر را نیز از خود رنجاند زیرا او نتوانست به مردم نشان دهد که در فکر همه اقوام است. از سوی دیگر، کرزی بیش از حد تابع امریکاییان بود و یا انها نمی خواستند به او قدرت بیشتر عطا نمایند. او حتی نمی توانست یک افغان را از دست امریکاییها نجات دهد و یا زندانهای خصوصی و دولتی امریکاییان را در افغانستان برچیند. او نمی تواند به عنوان رییس جمهور افغانستان از پایگاه هوایی بگرام دیدن نماید و اگر چنین ارزوی داشته باشد باید با چشمان بسته و تحت کنترل انجام شود. او حتا نمی تواند در زادگاهش به پایگاه امریکایی ها نزدیک شود.

با تغییر سفیر امریکا در افغانستان، کرزی مهمترین حامی خود را از دست داد و رفتن تعداد از وزرا و عناصر مقتدر نزدیک به امریکا از کابینه، زنگ خطر زوال کرزی را به صدا در اورده است. گفته می شود که از نظر بسیاری از متحدان خارجی امریکا کرزی یک چهره چند لایه است. او خودرا طرفدار غرب نشان می دهد ولی در واقع وابسته به مافیای مواد مخدر است. در عین حال او انگیزه ای برای سامان دهی کشور ندارد.

با پایان یافتن پروسه بن کرزی هم دفن می شود. طی این مدت او بگونه ای عمل کرده است که در رفتنش افغانها اشکی نخواهند ریخت و اشغالگران هم می خواهند عنصر دیگری را جایگزین نمایند. اما با توجه به این که کرزی با حمایت انها و امکانات انها رییس جمهور افغانستان ساخته شده است این امکان وجود ندارد که او را با یک کودتای ساختگی از بین ببرند. راههای دیگر این است که او را طی یک حادثه ساختگی سقوط هواپیما ، تصادف یا انفجار روی مین حذف کنند. احتمال سوم این است که توقعات را از او بالا بببرند و قدرتش را محدود کنند تا کرزی خود به خود وادار به استعفا شود. به نظر می رسد که امریکا و پاکستان دنبال پشتون دیگری هستند تا با قدرت بیشتر و بدون شعا رهایی مانند استقلال و لزوم هماهنگی نیروهای خارجی با دولت افغانستان در خدمت اهداف امریکا باشد.